“Greedy superego”
Unexpected shame
"Unexpected shame"
The rise of humiliation
"The rise of humiliation"
Struggling against
"Struggling against"
“Pure emotions”
“Road to despair”

water based pigment ink black marker
50×60 cm
06/18

water based pigment ink black marker
50×70 cm
06/18

water based pigment ink black marker
50×60 cm
06/18

water based pigment ink black marker
50×70 cm
06/18

water based pigment ink black marker
50×60 cm
06/18

water based pigment ink black marker
50×70 cm
06/18

“Η απληστία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγωκεντρισμό, με τον προσωπικό σοβινισμό. Ο προσωπικός σοβινισμός και η κυριαρχία του σοβινιστή στο να υπερτερεί ακόμα και στο ίδιο του το είδος επιφανειακά τον γεμίζει με δυναμισμό, κυριαρχία, επιβολή και τον κάνει ακατανίκητο. Είναι το Εγώ. Το Υπερεγώ φουσκώνει, παράλληλα τυφλώνει σε τέτοιο σημείο το μυαλό και την λογική που όλες οι πράξεις του βρίσκουν καταφύγιο και δικαιολογούνται με την σειρά τους ως πράξεις επιβολής νόμου.

Υποσυνείδητα όμως ανοίγεται δρόμος στον μελλοντικό πιθανά μοναχισμό. Σε έναν μοναχισμό που θα επέλθει σε βάθος χρόνου καθώς οι πράξεις μας έχουν συνέπεια και η ενέργεια της συνέπειας θα δράσει. Θα έρθει, αργά η γρήγορα, με τον έναν η με τον άλλο τρόπο. Η ανάγκη για συμβίωση, η ανάγκη για επαφή, οι ανάγκες γενικά έρχονται σε σύγκρουση με τα ατομικά ιδεώδη και πιστεύω. Ερμηνεύονται ως απειλές και απαιτείται η εξόντωση τους . Η δυνατότητα της αλλαγής, της παραμικρής αλλαγής σε μια άποψη-θέση ενός σοβινιστή δεν έρχεται εύκολα. Ένα καλά δομημένο σύστημα μπαίνει σε λειτουργία εγκλωβίζοντας κάθε ‘επίθεση’.

Οι αστραπιαίες σκέψεις του μπορούν και τοποθετούν την ανάγκη στην κατηγορία της απειλής. Παρόλα αυτά η αλλαγή μπορεί να επιτευχθεί. Αρκεί να είναι εμφανές η αγνότητα της πράξης. Μπροστά στην αγνότητα οι άμυνες πέφτουν. Η αναθεώρηση έρχεται σε βάθος χρόνου όμως τα σημάδια αλλαγής κάνουν την εμφάνιση τους δειλά δειλά, και πάντα υπερπροστατευτικά για μην πληγωθεί το Εγώ. Η καλά κρυμμένη ανάγκη που χειραγωγείται από τον ίδιο εξωτερικεύεται, σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να είναι τόσο δυνατή, τόσο χειμαρρώδης που πιθανά θα επιφέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα θεμιτά. Δύσπνοια, δυσφορία μέχρι και ολική καταστροφή.

Το μυαλό πλανάται και μελαγχολεί. Η απότομη και γρήγορη εναλλαγή συναισθημάτων χαράς-θλίψης οδηγεί σε μελαγχολία, κατάθλιψη με πιθανή εκδήλωση αυτοκαταστροφής. Η αυτοκαταστροφή με την σειρά της επουλώνεται από το Εγώ που έρχεται πάλι να δυναμώσει τις άμυνες που είχαν χαλαρώσει. Ο δρόμος αυτός οδηγεί εκ νέου στον μοναχισμό, στην απληστία στον εγωκεντρισμό. Στην ασφάλεια που παρέχει το Εγώ.”